Spring naar de content

Een dag uit het leven van… Charles Stevens, traumachirurg


De chirurgen in Bernhoven hebben allemaal een speciaal aandachtsgebied. Door zich te verdiepen in een bepaald deelspecialisme, wordt de chirurg expert op dit vakgebied. Ikzelf heb gekozen voor traumachirurgie waar ik een extra opleiding voor heb gevolgd van tweejaar. Ik houd me veel bezig met letsels van het bewegingsapparaat en dan vooral de acute letsels zoals botbreuken en peesscheuringen. Ook de opvang van ernstige ongevallen behoort tot mijn taak.

Als traumachirurg is geen dag hetzelfde. Ik weet 's morgens nooit hoe mijn dag verloopt. Vanmorgen was ik om 7.50 uur in het ziekenhuis voor de dagelijkse ochtendbespreking. Met de radioloog en de artsen van de Spoedeisende Hulp bespreek ik alle patiënten die de afgelopen nacht zijn opgenomen. Daarna bezoek ik de patiënten in de kliniek. Ik praat met een 64 jarige man die gisteren is geopereerd in verband met darmkanker. Hij zit rechtop in bed en heeft geen pijn. Ik verwacht dat hij over enkele dagen naar huis kan. Vervolgens bezoek ik een vrouw van 93. Zij is vier dagen geleden aan een gebroken enkel geopereerd. In verband met haar hoge leeftijd volgt ze een revalidatieprogramma met de fysiotherapeut en de geriater, zodat ze straks naar haar eigen huis terug kan.

Om half één spoed ik me naar het IC overleg. Dagelijks bespreken we, met de intensivist, internist, longarts, radioloog en de IC-verpleegkundigen, de patiënten die op de IC liggen.

Acute-operatieprogramma
Om één uur begint mijn ‘acute-operatieprogramma’ waarbij ik urgente operaties verricht. De eerste patiënt komt voor de ‘liesbreukstraat’. Hij is verwezen door de huisarts met de diagnose liesbreuk. De ‘liesbreukstraat’ werkt volgens het ‘one-stop-shop-model’: alle afspraken op één dag. Vanmorgen heeft een collega-chirurg de diagnose bevestigd. Vervolgens is de patiënt bij de anesthesioloog geweest en ik ga hem nu opereren. Zoals altijd hebben we eerst een time-out: voordat de operatie daadwerkelijk begint, checken we alles nog eenmaal. Is het de juiste patiënt, de juiste operatie? Alles om de veiligheid te borgen. Als ik de jongen na de operatie opzoek in de uitslaapkamer vertel ik hem en zijn moeder dat het goed verlopen is. Hij kan straks naar huis.

Om 17.00 uur ben ik klaar met het OK-programma. Als afsluiting bespreken we met alle chirurgen de chirurgiepatiënten van Bernhoven. Om zes uur ga ik naar huis.

Ik krijg veel energie van mijn werk. Ik geniet ervan als mijn zoontje bij het avondeten vraagt: “En pap, nog mensen beter gemaakt vandaag?” Dat is precies waar het om draait, mensen beter maken. En dat geeft me veel voldoening.