Spring naar de content

Een dag uit het leven van... Bart Verbaan, intensivist


Ik begin 's morgens met een uitgebreid ontbijt. Dat is heel belangrijk, want overdag schiet eten er vaak bij in. Als intensivist heb ik geleerd tegen een lege maag te kunnen. Om acht uur start ik op de Intensive Care (IC) met de overdracht door de anesthesioloog die nachtdienst heeft gehad. We bespreken de bijzonderheden. Dan begin ik aan mijn ronde, samen met de verpleegkundige.

In het eerste bed ligt een vrouw die gisteren is gereanimeerd na een hartinfarct. Als intensivist heb je de leiding bij een reanimatie en elke patiënt die gereanimeerd is komt daarna op de IC. We koelen het lichaam van de vrouw naar 32 tot 34 graden. Op deze manier geven we het brein rust en minimaliseren we de kans op hersenbeschadiging.

De volgende patiënt zit rechtop in bed een boterham te eten. Hij onderging gisteren een darmoperatie en ligt een nacht ter observatie op de IC. We maken een praatje en ik verricht de gebruikelijke controles. Als ik hem vertel dat hij zo van de IC af mag, vraagt hij of hij toch nog wel zijn ontbijtje mag opeten!

Nadat ik mijn ronde heb gedaan langs alle patiënten is het tijd voor het multidisciplinair overleg. Iedere dag bespreek ik met de chirurg, longarts, internist en radioloog de patiënten van de IC. Als intensivist ben je de kapitein op het schip. Ik ben hoofdbehandelaar van de patiënt, maar heb andere dokters nodig om de juiste behandeling te bepalen.

's- Middags beleef ik een spannend moment met een patiënt die aan de beademing ligt in verband met astma. Ze geeft zelf aan van de beademing af te willen. Ik denk dat het kan. De verpleegkundige stopt de beademingsmachine en verwijdert het beademingsbuisje. Zal het lukken…? Het gaat goed. Opgelucht nemen we afscheid van elkaar.

Als ik na nog een opname en twee familiegesprekken rond halfzes naar huis ga, laat ik het werk nog niet los. Als ik dienst heb als intensivist ben ik ook ’s nachts bereikbaar. Alleen in noodgevallen moet ik wel eens midden in de nacht naar het ziekenhuis. Soms bel ik zelf naar de IC om te checken hoe het met een patiënt gaat.

Het mooie van het vak van intensivist? De afwisseling, de breedte van het vak en het puzzelen naar een oplossing. Natuurlijk heb je op een IC ook te maken met de dood, maar het goed begeleiden van de familie hierbij geeft veel voldoening. En niet te vergeten de sfeer op de afdeling. Werk op de IC is echt teamwork!