29
mei
2026

Het verhaal van Marloes: ‘Ik heb kanker, maar ben geen kanker’

Toen Marloes van Hezik in 2017 een deukje in haar borst voelde, bleek dat borstkanker te zijn. Ze dacht vooral praktisch. “Oké, een half jaar volle bak ertegenaan en dan door.” Dat typeert haar: direct, positief en met humor. Zelfs toen ze haar haar verloor, maakte ze er een moment van. “Ik heb mijn hoofd kaalgeschoren met champagne erbij. Proost en weer door.”

Marloes is 42 jaar, moeder van Sven (13) en Lieke (11) en heeft een fijne partner, Daan. Ze omschrijft zichzelf als aanwezig, duidelijk, direct, positief en humoristisch. “Ik ben niet iemand die stilletjes binnenkomt.” Ze werkte jarenlang in de gehandicaptenzorg en houdt van muziek, lezen en bourgondisch eten.

Van borstkanker naar uitzaaiingen

De eerste behandelingen leken overzichtelijk. Een periode knallen en daarna weer verder met het leven, dacht Marloes. Maar tussen 2018 en 2020 kreeg ze last van haar rug. Ze ging naar de fysiotherapeut, maar de pijn bleef. Uiteindelijk bleek dat de borstkanker was uitgezaaid naar haar botten. Ongeveer een half jaar later werd duidelijk dat er ook uitzaaiingen in haar hersenen aanwezig waren.

“Toen ik hoorde dat ik ongeneeslijk ziek was, dacht ik: ga ik de 40 nog halen?”

Ze was toen 37. Inmiddels is ze 42 en nog altijd volop zichzelf. Sindsdien volgt een langdurig traject met behandelingen en kuren. Inmiddels heeft Marloes meer dan honderd chemokuren gehad. Elke drie weken krijgt ze een infuus om de uitzaaiingen stabiel te houden.

“Die kuren zijn mijn levenselixer geworden. Ik weet eigenlijk niet meer hoe het is om niet ziek te zijn. Dit is gewoon mijn leven.”

Kleine dingen vieren

Marloes probeert te kijken naar wat nog wél kan. Werken lukt niet meer. Haar dagen draaien om haar kinderen, het huishouden, ziekenhuisafspraken en de middagdutjes die inmiddels gewoon bij haar leven horen. Toch blijft ze kleine dingen vieren.

“Na een infuus of afspraak vink ik het af. Dan haal ik iets lekkers bij de supermarkt en ga ik weer door.”

Haar kinderen, haar “verkering” Daan en de mensen om haar heen geven haar kracht. “Ik doe vooral dingen waar ik energie van krijg.”

Humor als houvast

Humor helpt haar om zware momenten lichter te maken. Niet om alles weg te lachen, maar om het draaglijker te maken. Begin dit jaar verscheen ze in de krant vanwege haar honderdste chemokuur in Bernhoven. Op de foto droegen twee verpleegkundigen samen met haar huidkleurige badmutsen.

Die grap ontstond tijdens haar coldcap-behandeling. Marloes heeft nooit een pruik gedragen. “Met een pruik op werd ik meteen ongelukkig. Zo’n harige bever op een kale kop, dat past niet bij mij.”

De verpleegkundigen gingen volledig mee in haar humor. “Dat is typisch Bernhoven. Ze kennen me inmiddels aardig goed.”

Gezien worden als mens

Marloes komt al jaren in Bernhoven. De band met artsen en verpleegkundigen voelt vertrouwd. “Eerst hebben we het over de behandeling, daarna ook gewoon over andere dingen in het leven.”

Wat ze vooral waardeert, is dat Bernhoven waar mogelijk rekening houdt met haar wensen en voorkeuren. De verschillende specialismen doen hun best om aan te sluiten bij wat voor haar belangrijk is, zoals structuur en vaste rituelen. Ook krijgt ze ruimte om mee te beslissen over haar behandeling. Juist die eigen regie is belangrijk voor Marloes.

“Het is niet: u moet dit, u moet dat. Ik mag meedenken en mijn eigen regie houden.”

Ze voelt zich niet betutteld in Bernhoven. “Er is weinig afstand. Artsen en verpleegkundigen kijken naar mij en mijn behandelplan.”

Voor Marloes voelt Bernhoven al lang niet meer als alleen een ziekenhuis. Ze noemt het persoonlijk, kleinschalig, hartelijk en warm. “Iedereen denkt met mij mee en neemt mij zoals ik ben. En ik neem nogal wat mee als ik binnenkom, want ik ben aanwezig.”

Mama is ziek, maar nog steeds mama

Voor Sven en Lieke is de ziekte van hun moeder bijna onderdeel van het dagelijks leven geworden. Ze waren nog jong toen Marloes ziek werd. “Eerst hadden we het over boze beestjes. Nu praten we er anders over.”

Ook voor Daan is het een manier van leven geworden. “Hij wist waar hij aan begon,” zegt Marloes. Toch blijft elke controle spannend. “Ik moet mijn kaarten steeds opnieuw schudden, maar hij ook. Hij heeft er een zorg bij gekregen.”

Marloes zegt het helder: “Ik heb kanker, maar ben geen kanker.”

Gewoon Marloes

Is ze veranderd door alles wat ze meemaakt? In de basis niet, zegt ze zelf. Ze is nog steeds dezelfde Marloes als vóór de diagnose: aanwezig, direct en positief. Ze komt nog steeds op dezelfde manier binnen.

“Ik steek mijn kop niet in het zand. Dit is mijn leven. En ik voel zelf wel wat ik wanneer nodig heb.”

Wat ze anderen wil meegeven die langdurig behandeld worden? “Volg je eigen gevoel. Iedereen doet het op zijn eigen manier. Er is geen goed of fout.”

En blijf, als het kan, dingen doen waar je energie van krijgt. Want dat probeert Marloes zelf ook iedere dag opnieuw: leven op haar manier, met humor, eigenwijsheid, liefde om haar heen en vertrouwen in de mensen die voor haar zorgen.

“Ziek zijn hoort bij mijn leven. Maar ik ben nog steeds gewoon Marloes.”

Heb jij een verhaal dat je met ons en de buitenwereld wilt delen? Wij luisteren graag. Laat het ons weten via communicatie@bernhoven.nl.

Deze pagina delen op